Getjilp

Bloedserieus

2008-02-16T04:53:00.000-08:00

Orgaandonor worden, dat zou je de ideale goede daad kunnen noemen. Kans op maximaal resultaat met minimale inspanning. Formuliertje uitprinten, kruisje hier, krabbel daar, en dan is het simpelweg wachten tot je in een onomkeerbare vegetatieve toestand geraakt.

Voor de eventuele coma-zuipers onder ons; misschien handig om vooraf even te checken of alcohol je organen perfect conserveert danwel volledig naar je grootje helpt.

Een aanrader voor de wat meer avontuurlijk ingestelde weldoeners is bloed geven bij de bloedbank. Ook hier begin je met het invullen van een formuliertje, en daarna is het wachten op je oproepkaart. Die komt een paar keer per jaar; in de weken daarna kun je zonder afspraak gewoon binnenlopen. Onder het genot van een kopje automatenkoffie naar keuze laten ze je aldaar een heel makkelijk (want multiple choice) vragenlijstje invullen. Vragen die je kunt verwachten liggen zo'n beetje in de range "Ben je gisteren naar de tandarts geweest?", "Spuit je heroïne?" en "Heb je de afgelopen 12 maanden onveilige seks gehad met onbekenden in Thailand?" Daar zijn ze nu eenmaal benieuwd naar. Het is overigens de bedoeling dat je overal "nee" op antwoord, maar jokken zou in dit geval nogal a-relaxed zijn.

Daarna is het slechts een kwestie van op een grote zachte stoel te gaan liggen, naald erin (hoef je niet zelf te doen) en een halve liter bloed uit je slagader te pompen door middel van het knijpen op een rubberen stress-balletje. De naald doet niet zo zeer - van het knijpen krijg je een beetje een stijve poot. En een halve liter lijkt best veel, maar na die espresso wordt je er nauwelijks flauwtjes van.

Ik wil dan ook niet flauw overkomen, maar waarom zou je het niet doen, eigenlijk?

Voor info waar je daadwerkelijk iets aan hebt: http://www.sanquin.nl/

Sorry

2008-01-02T08:48:00.000-08:00

"An apology is a justification or defense of an act or idea. An apology can also be an expression of contrition and remorse for something done wrong." - en.wikipedia.org

Het schijnt dat je verontschuldigingen aanbieden in verschillende culturen heel anders wordt aangepakt. In westerse culturen is een verontschuldiging heel vaak een excuus, een verdediging. "Sorry, maar..." Er komt altijd een motivatie op tafel waarmee men zijn gedrag rechtvaardigt. En eigenlijk haalt dat natuurlijk het hele idee onderuit.

In veel andere culturen gaat je verontschuldigingen aanbieden puur en alleen om je fouten toegeven en vergiffenis vragen. Het spijt me, ik zat fout, that's it. Ik neem me voor om voortaan geen positieve uitleg meer te geven aan mijn fouten, hoe waar dan ook.

Een kaartje van O plus D.

Boomknuffelen

2007-12-27T03:18:00.000-08:00

In het kader van mijn studie heb ik onlangs het boek Environmental Science: A Global Concern aangeschaft. Nu vind ik persoonlijk dat er een duidelijk verschil is (en moet zijn) tussen milieukunde en milieuactivisme. Aan de ene kant de objectieve wetenschap en aan de andere kant de subjectieve kunst van het beinvloeden van de publieke opinie. Ook dat laatste is naar mijns inziens belangrijk - sterker nog, ik ben het met de meeste standpunten van milieuactivisten roerend eens - maar meningen horen niet thuis in een studieboek.

De schrijvers van Environmental Science denken daar jammer genoeg anders over, en verweven hun boomknuffel-mentaliteit steels met de gepresenteerde wetenschappelijke feiten. Dat wordt al snel duidelijk in de ellenlange introductie, waarin de schoonheid van moeder Aarde en al dat leeft welhaast lyrisch wordt beschreven. Maar ook de feiten zelf worden slinks verdraaid, wanneer het bijvoorbeeld gaat over mogelijke maatregelen tegen de uitstoot van broeikasgassen:

"Nuclear power also is being promoted as an alternative to fossil fuels. It's true that nuclear reactions don't produce greenhouse gases during ordinary operation, but extraction processing and shipping fuel, building facilities, and storing or processing wastes do. Furthermore, security worries and unresolved problems of how to store wastes safely make this option unacceptable to many people. Renewable energy sources and conservation offer a better solution to solution to climate problems, many people believe."

Men voelt zich dan weliswaar genoodzaakt om het op grotere schaal toepassen van kernenergie als een mogelijke maatregel te noemen, maar spendeert vervolgens de rest van de paragraaf om een stortvloed aan tegenargumenten over de lezer uit te storten. Want je zou toch maar op het idee komen dat kernenergie werkelijk een redelijk alternatief is! Nee, dan wind- en zonne-energie, zo schoon en milieuvriendelijk. Over de doelmatigheid van windmolens en andere bijsmaakjes van duurzame energie natuurlijk geen woord.

Dergelijke verkapte propaganda in studieboeken haalt de geloofwaardigheid van milieuwetenschappen lelijk onderuit. En dat is betreurenswaardig, want het is van groot belang dat er meer aandacht wordt besteed aan reëele oplossingen voor milieuproblematiek. En kernenergie speelt daar wel degelijk een rol in.

Dood

2007-12-23T08:29:00.000-08:00

Is je eigen uitvaart plannen macaber?

Ik schep er wel plezier in eigenlijk. En het is mooi om iets op papier hebben te staan als je onverwachts het hoekje om gaat; is het toch nog een beetje je eigen feestje... want in weze gaat het om degenen die je achterlaat. Voor jezelf maakt het niets meer uit, is mijn overtuiging, maar het is toch de afsluiting van een leven en dat mag best een beetje persoonlijk.

En dus wil ik m'n uitvaart op de vroege ochtend, in een mooie eenvoudige kist uit gerecycled steigerdelenhout. Zonder bloemstukken waaraan men tegenwoordig een hachelijke 130 euro aan moet spenderen, maar met wat witte bloemen en lavendeltakjes uit de tuin. En als muziek de rustige, toepasselijke cover-versie van More Than This, gezongen door Norah Jones.

It was fun for a while
There was no way of knowing
Like dreams in the night
Who can say where we're going
No care in the world
And maybe I'm learning
Why the sea on the tide
Has no way of turning

More than this
There is nothing

Er is niets meer dan dit, er is niets dat het leven kan overtreffen.

Later

2007-12-16T07:52:00.000-08:00

Als ik later groot ben, word ik...

Astronaut, wereldreiziger, paleontoloog,
schrijver, architect, interieurontwerper, wetenschapsjournalist en carbonaatsedimentoloog.

Ach, had ik maar tien levens en evenzoveel studiebeursen. Een tekentafel, een space-shuttle, een oude tandenborstel om dinosaurussen mee op te graven.

Bedelen

2007-12-08T05:36:00.000-08:00

In het winkelcentrum hier vlakbij klinken regelmatig de klanken van een accordeon. Roemeense jongens op klapstoeltjes trotseren de nu kille wind om een paar euro bij te verdienen. Ik doneer altijd een paar muntjes, maar zeker niet uit liefdadigheid. Nee, ik waardeer het accordeonspel - het geeft een zekere sfeer - en dus is een wederdienst op zijn plaats. Het mag dan bedelarij heten, maar niemand wordt er slechter van. Om van straatvervuiling te spreken is mijns inziens schromelijk overdreven, het is niet alsof ze op iedere straathoek zitten.

Volgens dezelfde redenering geef ik geen geld aan draaiorgel-muzikanten. Het mag dan cultuur heten, ik vind het persoonlijk afschuwelijke muziek die consistent veel te hard gespeeld wordt, en dat in combinatie met het blokkeren van overvolle winkelstraten. Als dat geen overlast is! Veel mensen delen deze mening niet en geven gul. Dat is meer dan hun goed recht, dat is democratie. Zo blijft dat stukje traditie toch nog bewaard, prima. Maar aan mij zal het niet gelegen hebben.

En dan is er nog de daklozenkrant. Dat ik ze niet koop ligt niet alleen aan het feit dat de daklozenkrant (en/of de aanwezigheid van een dakloze naast de supermarkt-ingang) voor mij geen enkele toegevoegde waarde heeft - dat zou nogal harteloos zijn - ik doe het ook uit principe. Het doel van daklozenkranten is om daklozen een manier te bieden om voor zichzelf te zorgen via een wettelijk toegestane inkomstenbron. Het geheel wordt geregeld door organisaties die naast donaties van burgers ongetwijfeld ook nog eens overheidssteun ontvangen. De maatschappij en de overheid zelf stimuleren arme mensen dus om de hele uiterst passief op een klapstoeltje te zitten, zuiver en alleen in afwachting van kopers voor hun krantjes. Deze kopen over het algemeen geen daklozenkrantjes omdat ze geïnteresseerd zijn in het wel en wee van daklozen en daklozenorganisaties, maar omdat ze medelijden hebben en het gevoel willen hebben dat ze iets goeds doen voor hun medemens. Met andere woorden, er wordt volkomen nutteloos en onbevredigend werk gecreëerd.

Aan de andere kant heb je arme mensen die een aanzienlijk deel van hun tijd hebben gestoken in het leren bespelen van een muziekinstrument - die een vaardigheid beheersen en misschien zelfs over een bepaalde mate van talent beschikken - en wiens muziek door een groot aantal mensen gewaardeerd wordt, zo getuige hun inkomsten. Maar dat mag dan weer niet.

Ik ben van mening dat daklozenorganisaties zich beter kunnen richten op het vinden van andere werkzaamheden dan het verkopen van krantjes. Iets zinvols, al is het maar voor een dagje, wat dan ook. Zelf zou je ook liever iets doen waarbij je je nuttig en actief voelt, als dakloze heb je het daar al moeilijk genoeg mee.

En laat, bij het uitblijven van klachten winkeliers en winkelend publiek, de accordeon-jongens gewoon fijn spelen!

Acht seconden

2007-12-07T02:50:00.000-08:00

Tussen de deuren van mijn ouderlijk huis in Alkmaar en De Boelelaan 1085 op de VU-campus in Amsterdam is het anderhalf uur reizen. Een kleine tien minuten fietsen naar station Alkmaar Noord, met de trein naar Amsterdam Sloterdijk (weliswaar een uiterst sjieke intercity), met metro 50 door heel West heen, en dan nog een stukje wandelen. Drie uur reistijd per schooldag is best zonde van je tijd eigenlijk.

Daarom heb ik me vorige week ingeschreven bij het Bureau Tijdelijke Bewoning, dat er een enigzins inefficiente procedure op nahoudt als het gaat om mensen aan een anti-kraakwoning helpen. Na inschrijving is het de bedoeling dat je elke werkdag even belt om te vragen of er nog woningen zijn. En dus heb ik elke dag woord voor woord hetzelfde gesprekje met Geertje, de best sjieke dame achter het Bureau.

} Hallo, met Renée, is er toevallig nog iets binnengekomen?
{ Nee sorry meid.
} Okee, bedankt!

Ach, het kost me slechts acht seconden.

Hebzucht

2007-12-01T07:24:00.000-08:00

In kinderen overheerst de hebzucht - de drang om je eigen zin te krijgen, en wel nu meteen. Ik zou graag het beeld bevestigen van het kind als een onbeschreven en volkomen onschuldig wonder van het bestaan, maar de praktijk is anders. En ik mag hopen dat iemand mij eraan herinnert als ik onverhoopt de allesverblindende baby-kriebels krijg. Het lijkt me heel mooi om een kind op te voeden, maar zoiets moet je niet beslissen met je hoofd in een roze wolk.

Andere kriebels - neigend naar lichte irritatie, ik geef het toe - kreeg ik bij het aanschouwen van een kinderfeestje op de bowlingbaan. De blèrende bijdehandjes zullen een jaar of acht zijn geweest, zo'n leeftijd waarop ze wél een vlotte babbel hebben, maar nog te weinig remmingen om die babbel selectief te gebruiken. Het kinderfeestje was niet alleen druk en enthousiast; de meeste kids waren elkaar ook constant keihard aan het dirigeren en bekritiseren. De gebiedende wijs overheerste het taalgebruik. Kleine meisjes met lipgloss vervielen onbeschaamd in mateloze dominantie. Natuurlijk, ze zijn nog jong, ze leren het nog wel. Maar toch, het is blijkbaar de aard van het beestje. Van ons allemaal.

In mijn kindertijd heb ik een klein trauma opgelopen in verband met het uitgeven van mijn zakgeld. Iets willen hebben voelde alsof je leven een beetje beter zou zijn als je het eenmaal had. Een Tamagotchi, een Furby, een Knex-doos. Maar na afloop van grote aankopen had ik vaak enorme spijt, waardoor ik steeds voorzichtiger werd met m'n centjes. Een nuttig, zelfs noodzakelijk leerproces, al ben ik we misschien wat ver in gegaan.

Tegenwoordig heb ik weinig moeite meer met geld uitgeven, maar ik ben nog steeds enigzins terughoudend in dingen kopen voor mezelf. Heb ik dat nou wel nodig, vraag ik me geregeld af. Gelukkig kan ik me alsnog te buiten gaan aan het kopen van allerlei prullaria, voor jarigen, en zeker in de decembermaand. Dan kan ik zonder schuldgevoel gewoon alles kopen wat ik wil. Hebben, hebben, hebben.

Sap

2007-11-20T06:19:00.000-08:00

Een nootje naar aanleiding van Niggle's post over de zogenaamde maandagmorgenwagen. Ik quote:

Bij deze heb ik ook een nieuwe term geleerd: De Maandagmorgenwagen. Dit is een wagen die op maandagmorgen door de band komt, waardoor er door onoplettendheid van de bandwerkers kleine foutjes binnensluipen en de latere eigenaar van deze wagen met jammerlijke kosten opzadelt.

Een klasgenoot van me zou je met een beetje verbeelding medeplichting kunnen noemen aan het op grote schaal in gevaar brengen van de volksgezondheid. Hij werkte voor zijn huidige studie als laborant in een saptestlaboratorium, waar geïmporteerde fruitsappen werden getest op sulfaatgehalte et cetera.

Onfortuinlijk genoeg moest er bij elke overschrijding van de norm een stapel papierwerk doorgewerkt worden, maar daar had men iets op gevonden. De sapjes werden gewoon nog vijf à zes keer aan de test onderworpen totdat er een uitschietende testwaarde werd vastgesteld die wel min of meer acceptabel was. Of men liet alle troep een dagje bezinken om een mooi helder sample te kunnen afnemen, en meer van zulke eenvoudige manipulaties.

Waar kun je als consument nog op vertrouwen, als ze het zelfs expres gaan doen...?

Homo

2007-11-20T02:14:00.000-08:00

Sinds kort is er nogal wat discussie binnen de ChristenUnie omtrent het weren van praktiserende homo's uit bestuursfuncties. Mevrouw Lont - deelraadslid voor de partij in Amsterdam-Zuidoost - kwam met het voorstel aanzetten. Eerst schreef ze dat homo's de 'geestelijke dood' verdienden, maar gelukkig had ze daar later spijt van. Nu is Lont een ex-prostituee die haar leven op dramatische wijze heeft verbeterd door zich te bekeren tot het evangelisch christendom, dus ik kan me voorstellen dat ze een beetje fanatiek is.

Maar ben ik nou de enige die zich verbaast over het feit dat we vandaag de dag dit soort discussies nog hebben? Begrijp me goed, iedereen mag zijn eigen mening hebben en uitwisselen met anderen, maar dit is toch je reinste discriminatie?

Bovendien betrap ik mezelf nog steeds op een totaal onvermogen om te begrijpen waarom men zich uberhaupt zo druk maakt over mensen die niets anders doen dan hun hart volgen, daar eerlijk over zijn, en er verder niemand mee lastig vallen. En of een homo nou praktiserend is of niet, lid is van de ChristenUnie of niet, of meedoet aan de GayParade... het zal me een worst wezen. Het is een privézaak, net als het geloof dat je aanhangt. Dat wil zeggen, het is je goed recht om ervoor te kiezen vanuit je geloof homoseksualiteit af te keuren. Maar dat mag alleen betekenen dat je kiest er zélf niet aan doen, en niet dat je je eigen overtuiging probeert op te leggen aan andere mensen.

Als de ChristenUnie zou overwegen om mensen met een donkere gelaatskleur uit CU bestuursfuncties te weren, is het hele land in rep en roer. Waarom gebeurt dat nu niet? Van mening zijn dat homoseksualiteit een keuze is verandert weinig; je kiest er toch ook voor om een bepaalde religie te belijden? En op basis van religie discrimineren is ook taboe.

Ik vind het eerlijk gezegd een beetje eng dat onze samenleving niet schrikt van dit soort discussies.

Doen

2007-11-18T12:45:00.000-08:00

Sinds een tijdje pas ik een nieuwe strategie toe in het leven, en ik moet zeggen, het is een waar succes. Soms schiet mij impulsief iets te binnen waarvan ik denk, "dat zou ik nou eigenlijk gewoon moeten doen". Vroeger kwam ik daar dan al snel weer op terug. Maar toen ik eenmaal de moed bijeen had geraapt om het een keer wel te doen, ben ik niet meer opgehouden. En het wonderlijke is, het werkt altijd, ook al is het resultaat is niet altijd exact zoals ik had gedacht of gehoopt.

Toen afgelopen donderdagavond mijn beste vriend, door mij gekwetst, alleen naar huis ging en ik bij een ander maatje bleef pitten, kon ik de slaap niet vatten. Het plan was vrijdagochtend een romantisch ontbijtje nuttigen, en nu had het schatje helemaal voor niets exotisch fruit aangeschaft. Ik bleef ook zitten met m'n croissantjes natuurlijk. En terwijl ik daar om half vier in de nacht wakker lag op een veel te kleine bank, in een veel te kleine studentenkamer, dacht ik, eigenlijk wil ik gewoon naar hem toe. "Maar het is s'nachts. En onbeleefd om hier op deze tijd weg te gaan. Ik heb geen flauw idee hoe ik daar kom met het ov vanaf hier. Misschien is hij ergens anders heen, dan sta ik daar voor een dichte deur in een niet al te fijne buurt. En sowieso kom ik over als een maffe doos als ik wel ga."

Allemaal waar, maar toen had ik er opeens lak aan. Dus ik mijn spulletjes bijeengepakt, ov-route opgezocht, maatje wakkergemaakt en gedag gezegd, en met een zeer lange en onhandige opeenvolging van trams door half Amsterdam heen. Maar het was wel de moeite waard. en dat ontbijtje werd toch nog werkelijkheid.

Sinds een tijdje vertel ik mensen wat ze voor me betekenen. Dat ik ze wil versieren, dat ik ze mis, dat ze mooi zijn, dat ze me kwetsen, dat ik gek op ze ben. Dan ben ik maar een maffe doos, en misschien vinden sommige mensen me veel te eerlijk en een beetje intimiderend. Maar op een of andere manier werkt het altijd.

Lofzang

2007-11-12T09:02:00.000-08:00

Voor een geologisch veldwerk in Spanje schreef ik gedurende de afgelopen maanden het verslag "De relatie tussen geologie, klimaat en geomorfologie in de omgeving van Fuente Alamo, Zuid-Spanje". En dat leest niet eens zo spannend als de titel doet vermoeden, vrees ik. Vooral niet als je zoals Cees, de docent in kwestie, zo'n dertig soortgelijke verslagen moet doorspitten.

Gelukkig bracht een van mijn aio-begeleiders me (in een niet al te nuchtere bui overigens) de avond voor de inleverdatum op een idee, met de vraag of hij wel in het dankwoord stond vermeld. Ik vertelde hem dat er in het geheel geen dankwoord aanwezig was in mijn verslag, waarna hij behulpzaam al zijn bijdragen begon op te sommen. Even voor de goede orde, deze waren in de praktijk haast te verwaarlozen. Niettemin ben ik niet te beroerd om een kleine lofzang neer te pennen voor diegenen die daar behoefte aan voelen. Ik mag wel hopen dat Cees zijn gebruikelijke gevoel voor humor niet verloren is.

Dankwoord

Dit onderzoek had niet tot stand kunnen komen zonder de bijdragen van de betrokken veldwerkbegeleiders. Dit dankwoord stelt mij gelukkig in de gelegenheid om hen te bedanken. Hartelijk bedankt.

Maar in het bijzonder wil ik Maarten bedanken, voor zijn steun, advies en scherpe inzichten. Ik heb gedurende het veldwerk veel respect gekregen voor zijn grenzeloze inzichten in de materie en zijn uitstekende didactische kwaliteiten. Maarten’s talenten zijn vooral naar voren gekomen tijdens de welgetelde één dag dat hij ons heeft begeleid in het veld. Ik dank hem voor de vele stimulerende discussies (allen op die ene dag), maar meer nog voor de inspiratie en het plezier dat in overvloed aanwezig was, en natuurlijk zijn hartverwarmende betrokkenheid in het algemeen. Met aanstekelijk enthousiasme en het opperbeste humeur dat we allen van hem gewend zijn – nog zonniger dan die mooie Spaanse zomerdag zelf – inspireerde hij tot prestaties die boven ons normale kunnen uit leek te stijgen. Wellicht is dat mijn redding geweest, die ene dag.

Wellicht ook niet.

Vast staat dat Maarten steeds probeert om het beste in de student boven te halen. Ik herinner me nog goed zijn antwoord op mijn plagende opmerking dat hij soms wel een beetje stug kon zijn. “Ik wil niet streng zijn,” legde hij uit, “maar het moet. Het is soms nodig, zodat jullie tot maximale prestaties komen.” Zie hier, in minimalistische essentie, de reden van mijn grote waardering voor Maarten. Zo eerlijk, zo gewoon gebleven, zo zonder enige pretentie. Maar toch schemert zijn passie voor het onderwijs, de edele taak van de kennisoverdracht die hij met zoveel verve weet te vervullen, onmiskenbaar door in die woorden.

Verder gebied de eerlijkheid mij te vermelden dat ik Maarten ook dankbaar ben voor het meer dan prettige uitzicht dat hij op de bewuste velddag verzorgde. De weidse vergezichten op de Spaanse cuesta’s, barranco’s en windmolenparken deden mijn hart gedurende het gehele veldwerk al harder kloppen, maar de aanwezigheid van Maarten in dat plaatje deed daar nog een schepje bovenop.

Tot slot wil ik Maarten bedanken voor zijn laatste en misschien wel meest waardevolle advies. Daags voor de inlevering van dit verslag, en al na de voltooiing van hetzelfde verslag, herinnerde hij me met enige aandrang aan het feit dat een wetenschappelijk verslag eigenlijk niet af is zonder een woord van dank. Ook gaf hij enkele specificaties omtrent de precieze inhoud van dit nog te schrijven nawoord – in alle bescheidenheid, uiteraard. Maar ondanks (of misschien juist dankzij) zijn uitzonderlijke kwaliteiten beseft Maarten dat eerstejaars studenten begeleiden op veldwerk een team effort is. Vandaar de volgende, door hemzelf opgestelde, afsluiting.

P.S.: Cees, jij hebt ook best goed geholpen hoor.

Woest-erotisch

2007-11-04T08:53:00.000-08:00

Hij is het wel, maar wilt het niet zijn. Een schatje. Het is meneer niet goed genoeg geliefd te zijn, dat knuffelbeer-imago begint hem onderhand dwars te zitten. Mannen horen niet schattig te zijn, mannen horen ruig en vrijgevochten te zijn. Helemaal mee eens overigens. Herontdek de holbewoner in jezelf, als in die bierreclame. Het moest maar eens gedaan zijn met de 'sheltered lives' van de hedendaagse mannen. Metroseksuelen zijn het, allemaal. Vandaar natuurlijk dat meneer het holbewoner-imago geheel foutief tracht te omschrijven als 'sexy'. Hij wil sexy zijn. Klinkt niet bijster mannelijk, of wel.

Na enige research denk ik dat ik het correcte woord heb gevonden. Woest-erotisch; als in de veelgehoorde uitdrukking 'zo woest-erotisch als een jonge blonde Noorse God'. En dat hoorde het schatje natuurlijk graag.

Vroeg

2007-10-30T05:03:00.000-07:00

Het heeft mij al vaker verbaasd hoezeer het leven tegenstribbelt op de vroege ochtend. Het is meer dan een frisse onwil om aan de nieuwe dag te beginnen. Nee, het is dat gelukzalige gevoel. Dat gevoel dat na ontwaken in al je ledematen rondwaart, als je je eens flink uitrekt of je nog even oprolt. Het is de onsamenhangendheid van je gedachten en je eigen lichaamswarmte onder de deken. En dat alles in contrast met de koude en nog duistere buitenwereld.

Maar het is er alleen als je er echt - bijna, nog vijf minuutjes misschien... - écht uit moet.

In alle rust kunnen uitslapen is ook leuk, maar het mist iets; tijdsdruk.En een heel klein beetje schuldgevoel omdat je eigenlijk al vijf minuten geleden up and running had moeten zijn. Zes. Zeven. Acht. Ik kan het niet laten om mijn alarmklokje met opzet veel te vroeg te zetten, en een half uurtje lang houd ik mijzelf dan volkomen voor de gek. Noem het een lichte tic, maar ik rol graag mijn mandje uit op een mooi rond tijdstip. Om 5:40 bijvoorbeeld. Maar 5:45 is beter. Of 6 uur stipt. 'Excuus' is misschien een betere verwoording. Wachtende op het volgende mooie getal spreek ik met mezelf af dat ik er dán echt uit ga. En dan blijf ik stiekem toch altijd nog héél even liggen.

In de vroege uurtjes, waarin ik begrijpelijkerwijs nog niet uiterst rationeel nadenk, kan ik mezelf zo elke vijf minuten een ultimatum stellen, en elke vijf minuten weer een klein beetje zondigen. Het geluk is vluchtig, maar juist daarom zo mooi.

Gezeik

2007-10-27T07:17:00.000-07:00

Het was zowel nogal vroeg als opvallend fris op station Alkmaar Noord. Geen wolkje te bekennen, nauwelijks wind, en een haast winterse kou. Huiverend stond ik daar te wachten op de intercity richting Nijmegen van vijf over half. Het was geenzins comfortabel, zelfs niet in mijn winterjas, maar toch kon ik er wel van genieten. Ik hoop deze herfst op een ijskoude winter, met strakblauwe lucht en kraakhelder ijs op de slootjes. En een pak sneeuw met kerstmis. Dat contrasteert zo mooi met de glühwein en de waxinelichtjes binnenshuis.

Kraakhelder klonk even later ook de mededeling dat reizigers met de bestemming Uitgeest in verband met een wisselstoring werden geadviseerd over te stappen op Alkmaar Centraal. Nu heb ik persoonlijk niets te zoeken in Uitgeest, maar voor reizigers die wel geïnteresseerd zijn in deze eindbestemming leek het me niet meer dan een kleine moeite om even over te stappen. Een al wat rijpere vrouw die net was aangekomen op het perron dacht daar anders over. Ze zag er fijntjes, haast sjiek uit, met haar onbewegelijke Beatrix-kapsel en zo'n typisch mondain, enigzins arrogant trekje om haar mond. Een sterke vrouw met een duidelijke mening, dat zag je zo. Al luisterend naar de mededeling hield ze stil en wachtte een moment - klaarblijkelijk dacht ze na over de meest gepaste reactie. En na even klonk daar dan het verlossende woord, tegen niemand in het bijzonder.

'Jezus, wat een gezeik.'

Hartgrondige ergernis klonk door in elk woord, en heel even straalde ze passie uit. Een chagerijnig, bitter soort van enthousiasme. Zou ze het tegen mij hebben, vroeg ik me af. Een brede grijns dreigde zich af te tekenen op mijn gezicht; ik wist er nog net een zonnige lach van te maken. Een goedgemutste opmerking over het weer liet ik maar na. Wisselstoringen en herfstblaadjes op het spoor, het is me wat. En dan over een paar maanden, op kerstavond, een flink pak allesontregelende sneeuw - om het af te leren.

Getjilp

2007-10-25T06:18:00.001-07:00

Vanaf heden heeft mijn licht filosofische weblog Silence er een zusje bij. De naam zegt het eigenlijk al, minder stille overpeinzingen, meer kleine en niet bijzonder doordachte nootjes. Met de nadruk op in het gras liggen - wolken kijken kan nog steeds op Silence. Houd bij het lezen van deze blog wel rekening met de mogelijke totaal irrelevante opmerkingen, een lichte neiging tot te diep nadenken, en een keur aan dt-fouten. Vooral het laatste zal ik natuurlijk op alle mogelijke manieren proberen te vermijden (spellingsregels? Google! )

NB: Wat waarschijnlijk gaat opvallen bij sommige mensen (mij wel, nu net) is dat op maar liefst twee van de huidige vijf weblogs in het link-lijstje hiernaast ook gras te vinden is. Dat is denk ik niet geheel toeval, ik heb het idee daar waarschijnlijk onbewust opgepikt en vervolgens in alle onschuld gejat.