Orgaandonor worden, dat zou je de ideale goede daad kunnen noemen. Kans op maximaal resultaat met minimale inspanning. Formuliertje uitprinten, kruisje hier, krabbel daar, en dan is het simpelweg wachten tot je in een onomkeerbare vegetatieve toestand geraakt.
Voor de eventuele coma-zuipers onder ons; misschien handig om vooraf even te checken of alcohol je organen perfect conserveert danwel volledig naar je grootje helpt.
Een aanrader voor de wat meer avontuurlijk ingestelde weldoeners is bloed geven bij de bloedbank. Ook hier begin je met het invullen van een formuliertje, en daarna is het wachten op je oproepkaart. Die komt een paar keer per jaar; in de weken daarna kun je zonder afspraak gewoon binnenlopen. Onder het genot van een kopje automatenkoffie naar keuze laten ze je aldaar een heel makkelijk (want multiple choice) vragenlijstje invullen. Vragen die je kunt verwachten liggen zo'n beetje in de range "Ben je gisteren naar de tandarts geweest?", "Spuit je heroïne?" en "Heb je de afgelopen 12 maanden onveilige seks gehad met onbekenden in Thailand?" Daar zijn ze nu eenmaal benieuwd naar. Het is overigens de bedoeling dat je overal "nee" op antwoord, maar jokken zou in dit geval nogal a-relaxed zijn.
Daarna is het slechts een kwestie van op een grote zachte stoel te gaan liggen, naald erin (hoef je niet zelf te doen) en een halve liter bloed uit je slagader te pompen door middel van het knijpen op een rubberen stress-balletje. De naald doet niet zo zeer - van het knijpen krijg je een beetje een stijve poot. En een halve liter lijkt best veel, maar na die espresso wordt je er nauwelijks flauwtjes van.
Ik wil dan ook niet flauw overkomen, maar waarom zou je het niet doen, eigenlijk?
Voor info waar je daadwerkelijk iets aan hebt: http://www.sanquin.nl/
zaterdag 16 februari 2008
woensdag 2 januari 2008
Sorry
"An apology is a justification or defense of an act or idea. An apology can also be an expression of contrition and remorse for something done wrong." - en.wikipedia.org
Het schijnt dat je verontschuldigingen aanbieden in verschillende culturen heel anders wordt aangepakt. In westerse culturen is een verontschuldiging heel vaak een excuus, een verdediging. "Sorry, maar..." Er komt altijd een motivatie op tafel waarmee men zijn gedrag rechtvaardigt. En eigenlijk haalt dat natuurlijk het hele idee onderuit.
In veel andere culturen gaat je verontschuldigingen aanbieden puur en alleen om je fouten toegeven en vergiffenis vragen. Het spijt me, ik zat fout, that's it. Ik neem me voor om voortaan geen positieve uitleg meer te geven aan mijn fouten, hoe waar dan ook.
Het schijnt dat je verontschuldigingen aanbieden in verschillende culturen heel anders wordt aangepakt. In westerse culturen is een verontschuldiging heel vaak een excuus, een verdediging. "Sorry, maar..." Er komt altijd een motivatie op tafel waarmee men zijn gedrag rechtvaardigt. En eigenlijk haalt dat natuurlijk het hele idee onderuit.
In veel andere culturen gaat je verontschuldigingen aanbieden puur en alleen om je fouten toegeven en vergiffenis vragen. Het spijt me, ik zat fout, that's it. Ik neem me voor om voortaan geen positieve uitleg meer te geven aan mijn fouten, hoe waar dan ook.
Een kaartje van O plus D.
donderdag 27 december 2007
Boomknuffelen
In het kader van mijn studie heb ik onlangs het boek Environmental Science: A Global Concern aangeschaft. Nu vind ik persoonlijk dat er een duidelijk verschil is (en moet zijn) tussen milieukunde en milieuactivisme. Aan de ene kant de objectieve wetenschap en aan de andere kant de subjectieve kunst van het beinvloeden van de publieke opinie. Ook dat laatste is naar mijns inziens belangrijk - sterker nog, ik ben het met de meeste standpunten van milieuactivisten roerend eens - maar meningen horen niet thuis in een studieboek.
De schrijvers van Environmental Science denken daar jammer genoeg anders over, en verweven hun boomknuffel-mentaliteit steels met de gepresenteerde wetenschappelijke feiten. Dat wordt al snel duidelijk in de ellenlange introductie, waarin de schoonheid van moeder Aarde en al dat leeft welhaast lyrisch wordt beschreven. Maar ook de feiten zelf worden slinks verdraaid, wanneer het bijvoorbeeld gaat over mogelijke maatregelen tegen de uitstoot van broeikasgassen:
"Nuclear power also is being promoted as an alternative to fossil fuels. It's true that nuclear reactions don't produce greenhouse gases during ordinary operation, but extraction processing and shipping fuel, building facilities, and storing or processing wastes do. Furthermore, security worries and unresolved problems of how to store wastes safely make this option unacceptable to many people. Renewable energy sources and conservation offer a better solution to solution to climate problems, many people believe."
Men voelt zich dan weliswaar genoodzaakt om het op grotere schaal toepassen van kernenergie als een mogelijke maatregel te noemen, maar spendeert vervolgens de rest van de paragraaf om een stortvloed aan tegenargumenten over de lezer uit te storten. Want je zou toch maar op het idee komen dat kernenergie werkelijk een redelijk alternatief is! Nee, dan wind- en zonne-energie, zo schoon en milieuvriendelijk. Over de doelmatigheid van windmolens en andere bijsmaakjes van duurzame energie natuurlijk geen woord.
Dergelijke verkapte propaganda in studieboeken haalt de geloofwaardigheid van milieuwetenschappen lelijk onderuit. En dat is betreurenswaardig, want het is van groot belang dat er meer aandacht wordt besteed aan reëele oplossingen voor milieuproblematiek. En kernenergie speelt daar wel degelijk een rol in.
De schrijvers van Environmental Science denken daar jammer genoeg anders over, en verweven hun boomknuffel-mentaliteit steels met de gepresenteerde wetenschappelijke feiten. Dat wordt al snel duidelijk in de ellenlange introductie, waarin de schoonheid van moeder Aarde en al dat leeft welhaast lyrisch wordt beschreven. Maar ook de feiten zelf worden slinks verdraaid, wanneer het bijvoorbeeld gaat over mogelijke maatregelen tegen de uitstoot van broeikasgassen:
"Nuclear power also is being promoted as an alternative to fossil fuels. It's true that nuclear reactions don't produce greenhouse gases during ordinary operation, but extraction processing and shipping fuel, building facilities, and storing or processing wastes do. Furthermore, security worries and unresolved problems of how to store wastes safely make this option unacceptable to many people. Renewable energy sources and conservation offer a better solution to solution to climate problems, many people believe."
Men voelt zich dan weliswaar genoodzaakt om het op grotere schaal toepassen van kernenergie als een mogelijke maatregel te noemen, maar spendeert vervolgens de rest van de paragraaf om een stortvloed aan tegenargumenten over de lezer uit te storten. Want je zou toch maar op het idee komen dat kernenergie werkelijk een redelijk alternatief is! Nee, dan wind- en zonne-energie, zo schoon en milieuvriendelijk. Over de doelmatigheid van windmolens en andere bijsmaakjes van duurzame energie natuurlijk geen woord.
Dergelijke verkapte propaganda in studieboeken haalt de geloofwaardigheid van milieuwetenschappen lelijk onderuit. En dat is betreurenswaardig, want het is van groot belang dat er meer aandacht wordt besteed aan reëele oplossingen voor milieuproblematiek. En kernenergie speelt daar wel degelijk een rol in.
zondag 23 december 2007
Dood
Is je eigen uitvaart plannen macaber?
Ik schep er wel plezier in eigenlijk. En het is mooi om iets op papier hebben te staan als je onverwachts het hoekje om gaat; is het toch nog een beetje je eigen feestje... want in weze gaat het om degenen die je achterlaat. Voor jezelf maakt het niets meer uit, is mijn overtuiging, maar het is toch de afsluiting van een leven en dat mag best een beetje persoonlijk.
En dus wil ik m'n uitvaart op de vroege ochtend, in een mooie eenvoudige kist uit gerecycled steigerdelenhout. Zonder bloemstukken waaraan men tegenwoordig een hachelijke 130 euro aan moet spenderen, maar met wat witte bloemen en lavendeltakjes uit de tuin. En als muziek de rustige, toepasselijke cover-versie van More Than This, gezongen door Norah Jones.
It was fun for a while
There was no way of knowing
Like dreams in the night
Who can say where we're going
No care in the world
And maybe I'm learning
Why the sea on the tide
Has no way of turning
More than this
There is nothing
Er is niets meer dan dit, er is niets dat het leven kan overtreffen.
Ik schep er wel plezier in eigenlijk. En het is mooi om iets op papier hebben te staan als je onverwachts het hoekje om gaat; is het toch nog een beetje je eigen feestje... want in weze gaat het om degenen die je achterlaat. Voor jezelf maakt het niets meer uit, is mijn overtuiging, maar het is toch de afsluiting van een leven en dat mag best een beetje persoonlijk.
En dus wil ik m'n uitvaart op de vroege ochtend, in een mooie eenvoudige kist uit gerecycled steigerdelenhout. Zonder bloemstukken waaraan men tegenwoordig een hachelijke 130 euro aan moet spenderen, maar met wat witte bloemen en lavendeltakjes uit de tuin. En als muziek de rustige, toepasselijke cover-versie van More Than This, gezongen door Norah Jones.
It was fun for a while
There was no way of knowing
Like dreams in the night
Who can say where we're going
No care in the world
And maybe I'm learning
Why the sea on the tide
Has no way of turning
More than this
There is nothing
Er is niets meer dan dit, er is niets dat het leven kan overtreffen.
zondag 16 december 2007
Later
Als ik later groot ben, word ik...
Astronaut, wereldreiziger, paleontoloog,Ach, had ik maar tien levens en evenzoveel studiebeursen. Een tekentafel, een space-shuttle, een oude tandenborstel om dinosaurussen mee op te graven.
schrijver, architect, interieurontwerper, wetenschapsjournalist en carbonaatsedimentoloog.
zaterdag 8 december 2007
Bedelen
In het winkelcentrum hier vlakbij klinken regelmatig de klanken van een accordeon. Roemeense jongens op klapstoeltjes trotseren de nu kille wind om een paar euro bij te verdienen. Ik doneer altijd een paar muntjes, maar zeker niet uit liefdadigheid. Nee, ik waardeer het accordeonspel - het geeft een zekere sfeer - en dus is een wederdienst op zijn plaats. Het mag dan bedelarij heten, maar niemand wordt er slechter van. Om van straatvervuiling te spreken is mijns inziens schromelijk overdreven, het is niet alsof ze op iedere straathoek zitten.
Volgens dezelfde redenering geef ik geen geld aan draaiorgel-muzikanten. Het mag dan cultuur heten, ik vind het persoonlijk afschuwelijke muziek die consistent veel te hard gespeeld wordt, en dat in combinatie met het blokkeren van overvolle winkelstraten. Als dat geen overlast is! Veel mensen delen deze mening niet en geven gul. Dat is meer dan hun goed recht, dat is democratie. Zo blijft dat stukje traditie toch nog bewaard, prima. Maar aan mij zal het niet gelegen hebben.
En dan is er nog de daklozenkrant. Dat ik ze niet koop ligt niet alleen aan het feit dat de daklozenkrant (en/of de aanwezigheid van een dakloze naast de supermarkt-ingang) voor mij geen enkele toegevoegde waarde heeft - dat zou nogal harteloos zijn - ik doe het ook uit principe. Het doel van daklozenkranten is om daklozen een manier te bieden om voor zichzelf te zorgen via een wettelijk toegestane inkomstenbron. Het geheel wordt geregeld door organisaties die naast donaties van burgers ongetwijfeld ook nog eens overheidssteun ontvangen. De maatschappij en de overheid zelf stimuleren arme mensen dus om de hele uiterst passief op een klapstoeltje te zitten, zuiver en alleen in afwachting van kopers voor hun krantjes. Deze kopen over het algemeen geen daklozenkrantjes omdat ze geïnteresseerd zijn in het wel en wee van daklozen en daklozenorganisaties, maar omdat ze medelijden hebben en het gevoel willen hebben dat ze iets goeds doen voor hun medemens. Met andere woorden, er wordt volkomen nutteloos en onbevredigend werk gecreëerd.
Aan de andere kant heb je arme mensen die een aanzienlijk deel van hun tijd hebben gestoken in het leren bespelen van een muziekinstrument - die een vaardigheid beheersen en misschien zelfs over een bepaalde mate van talent beschikken - en wiens muziek door een groot aantal mensen gewaardeerd wordt, zo getuige hun inkomsten. Maar dat mag dan weer niet.
Ik ben van mening dat daklozenorganisaties zich beter kunnen richten op het vinden van andere werkzaamheden dan het verkopen van krantjes. Iets zinvols, al is het maar voor een dagje, wat dan ook. Zelf zou je ook liever iets doen waarbij je je nuttig en actief voelt, als dakloze heb je het daar al moeilijk genoeg mee.
En laat, bij het uitblijven van klachten winkeliers en winkelend publiek, de accordeon-jongens gewoon fijn spelen!
Volgens dezelfde redenering geef ik geen geld aan draaiorgel-muzikanten. Het mag dan cultuur heten, ik vind het persoonlijk afschuwelijke muziek die consistent veel te hard gespeeld wordt, en dat in combinatie met het blokkeren van overvolle winkelstraten. Als dat geen overlast is! Veel mensen delen deze mening niet en geven gul. Dat is meer dan hun goed recht, dat is democratie. Zo blijft dat stukje traditie toch nog bewaard, prima. Maar aan mij zal het niet gelegen hebben.
En dan is er nog de daklozenkrant. Dat ik ze niet koop ligt niet alleen aan het feit dat de daklozenkrant (en/of de aanwezigheid van een dakloze naast de supermarkt-ingang) voor mij geen enkele toegevoegde waarde heeft - dat zou nogal harteloos zijn - ik doe het ook uit principe. Het doel van daklozenkranten is om daklozen een manier te bieden om voor zichzelf te zorgen via een wettelijk toegestane inkomstenbron. Het geheel wordt geregeld door organisaties die naast donaties van burgers ongetwijfeld ook nog eens overheidssteun ontvangen. De maatschappij en de overheid zelf stimuleren arme mensen dus om de hele uiterst passief op een klapstoeltje te zitten, zuiver en alleen in afwachting van kopers voor hun krantjes. Deze kopen over het algemeen geen daklozenkrantjes omdat ze geïnteresseerd zijn in het wel en wee van daklozen en daklozenorganisaties, maar omdat ze medelijden hebben en het gevoel willen hebben dat ze iets goeds doen voor hun medemens. Met andere woorden, er wordt volkomen nutteloos en onbevredigend werk gecreëerd.
Aan de andere kant heb je arme mensen die een aanzienlijk deel van hun tijd hebben gestoken in het leren bespelen van een muziekinstrument - die een vaardigheid beheersen en misschien zelfs over een bepaalde mate van talent beschikken - en wiens muziek door een groot aantal mensen gewaardeerd wordt, zo getuige hun inkomsten. Maar dat mag dan weer niet.
Ik ben van mening dat daklozenorganisaties zich beter kunnen richten op het vinden van andere werkzaamheden dan het verkopen van krantjes. Iets zinvols, al is het maar voor een dagje, wat dan ook. Zelf zou je ook liever iets doen waarbij je je nuttig en actief voelt, als dakloze heb je het daar al moeilijk genoeg mee.
En laat, bij het uitblijven van klachten winkeliers en winkelend publiek, de accordeon-jongens gewoon fijn spelen!
vrijdag 7 december 2007
Acht seconden
Tussen de deuren van mijn ouderlijk huis in Alkmaar en De Boelelaan 1085 op de VU-campus in Amsterdam is het anderhalf uur reizen. Een kleine tien minuten fietsen naar station Alkmaar Noord, met de trein naar Amsterdam Sloterdijk (weliswaar een uiterst sjieke intercity), met metro 50 door heel West heen, en dan nog een stukje wandelen. Drie uur reistijd per schooldag is best zonde van je tijd eigenlijk.
Daarom heb ik me vorige week ingeschreven bij het Bureau Tijdelijke Bewoning, dat er een enigzins inefficiente procedure op nahoudt als het gaat om mensen aan een anti-kraakwoning helpen. Na inschrijving is het de bedoeling dat je elke werkdag even belt om te vragen of er nog woningen zijn. En dus heb ik elke dag woord voor woord hetzelfde gesprekje met Geertje, de best sjieke dame achter het Bureau.
} Hallo, met Renée, is er toevallig nog iets binnengekomen?
{ Nee sorry meid.
} Okee, bedankt!
Ach, het kost me slechts acht seconden.
Daarom heb ik me vorige week ingeschreven bij het Bureau Tijdelijke Bewoning, dat er een enigzins inefficiente procedure op nahoudt als het gaat om mensen aan een anti-kraakwoning helpen. Na inschrijving is het de bedoeling dat je elke werkdag even belt om te vragen of er nog woningen zijn. En dus heb ik elke dag woord voor woord hetzelfde gesprekje met Geertje, de best sjieke dame achter het Bureau.
} Hallo, met Renée, is er toevallig nog iets binnengekomen?
{ Nee sorry meid.
} Okee, bedankt!
Ach, het kost me slechts acht seconden.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
